Κυριακή, Μαρτίου 16, 2008

Μια Πόρτα








11 σχόλια:

Εμμανουήλ είπε...

Lovely photos of a fence!

Καλημέρα,
με μια όμορφη μέρα Κυριακής!

Ηλιογράφος είπε...

Ω! κοίταζα όλες τις φωτογραφίες....καλά η σειρά σάντοους και τα γκόλντ λαίνς.......υπέροχες!

μελαγχολικός ο φράχτης, σα να προσπαθεί να ελευθερώσει κάτι που δεν ελευθερώνεται, αντίς να το μπαγλαρώσει όπως όλοι οι φράχτες.....

aqua είπε...

Καλησπέρα Εμμανουήλ-σ'ευχαριστώ!

Σ'ευχαριστώ Ηλιογράφε μου
μα εμένα σα να προσπαθεί να κρατήσει μέσα τις μνήμες μου φάνηκε.
Να μην χαθούν...

Καλό σας Βράδυ!

Aliki είπε...

το ξέφτι του τοίχου έβγαλε το από κάτω χρώμα που περίμενε ανυπόμονα. το ξύλο φαγωμένο , τα καρφια σκουριασμενα μα πιστά χρόνια τώρα πάνω του, μαζί του, στο σώμα του. το σύρμα φύλακας-άγγελος όλων. και η παλια πόρτα ξαπλωμένη, κουρασμένη από τα χρόνια που πέρασαν από πάνω της.
καλο βραδυ νερακι.

H.Constantinos είπε...

Μιά πόρτα έχει η ζωή...;

Πολύ μου αρέσει να περπατάω σε τέτοιες αυλές, σε τέτοιες καταστάσεις, χορταριασμένες, φθαρμένες...

oneiromageiremata είπε...

Τι ΤΕΛΕΙΑ χρώματα!!!

Andros είπε...

Τελικά ο πατέρας μου κατι ηξερε και μου ελεγε οτι η Πελοποννησος ειναι πολύ ομορφη! Τα εχω δει αυτα τα σπίτια.. ετσι, εγατελειμένα, ακόμα με τους φράκτες και τις εξώπορτες να κρατάνε τους ανθρώπους εξω και τα μυστικά τους μέσα.

Εχεις μάτι και διαλέγεις ωραία χρωματα, αλλα δεν θα το ξαναπω αυτο γιατι τα ποστ εδω ειναι ολα ομορφα και με κανουν να ταξιδευω...

aqua είπε...

@ aliki
Ομορφα τα περιγραφεις ..όλα!
Μα πιο πολύ εκείνα τα καρφιά .
Που σκουριασαν πια μα παρέμειναν ,έτσι όπως λές.
Πιστά...
Σ'ευχαριστώ!

aqua είπε...

@ constantino
Δυό λενε πως έχει .
Την δέυτερη δεν τρελλαίνομαι να την ανοίξω ακόμη !! :))

aqua είπε...

@ oneiromageiremata
Η συνταγή δοσμένη από τον χρόνο και την μνήμη !
Μα ετούτη δεν αντιγραφεται από τον άνθρωπο.
Σ'ευχαριστώ!

aqua είπε...

@ andros
Χαμογέλασα διαβάζοντας το σχόλιό σου και σ'ευχαριστώ.
Γιατί ,όταν ακούγεται το "κλικ"
κι εγω ταξιδεύω.
Με τα μάτια,με το μυαλό,με την ψυχή...